«بیخه» در جغرافیای تاریخی جنوب ایران به دشت یا صحرای درازی گفته میشد که میان رشتهکوهها قرار گرفته باشد. مجموعه این دشتها و آبادیهای پیوسته را «بیخهجات» مینامیدند؛ سرزمینی که بخش بزرگی از شهرستانهای امروزی لامرد و مُهر را در بر میگیرد. نامهایی مانند بیخه فال و بیخه احشام نیز در متون تاریخی، نشانهای از پیشینه این نام در جغرافیای جنوب فارس است.
بیخهجات تنها یک نام جغرافیایی نیست؛ هویتی ریشهدار و مشترک است. هویتی که در گویشهای بومی، آداب و رسوم، معماری، موسیقی، آیینهای مذهبی، فرهنگ مهماننوازی و روابط دیرینه مردم این دیار با خلیج فارس جلوهگر شده است.
پژوهشهای باستانشناسی در لامرد و مُهر، از وجود سکونتگاهها و محوطههایی با قدمت چند هزار سال خبر میدهد. تپهها و قلعههای تاریخی، سنگنگارهها، آسیابهای آبی، پلها، آبانبارها، حمامها و سازههای کهن آبرسانی، بخشی از میراث ارزشمندی هستند که از زندگی، تلاش و خلاقیت نسلهای گذشته حکایت دارند.
موقعیت بیخهجات در پسکرانه خلیج فارس، زندگی مردم این منطقه را از دیرباز با سفر، تجارت و مهاجرت پیوند داده است. بازتاب دریا و سفرهای دریایی را هنوز میتوان در خاطرات خانوادگی، واژههای محلی، ترانههای عامیانه و روایتهای مردم لامرد و مُهر مشاهده کرد.
این سرزمین در گذر زمان دگرگون شده است؛ از آبادیهای کشاورزی، نخلستانها و مسیرهای سنتی دادوستد، به منطقهای برخوردار از فرودگاه، پالایشگاه گاز، صنایع آلومینیوم، کارخانه بزرگ سیمان و منطقه ویژه اقتصادی. با وجود این تحولات، سرمایه اصلی بیخهجات همچنان مردمان سختکوش، خیراندیش، فرهنگدوست و مطالبهگر آن هستند.
«بیخه داتکام» نام خود را از همین پیشینه و هویت مشترک گرفته است؛ رسانهای برای همه مردم لامرد و مُهر، از شهرها و بخشها تا دورترین روستاها.
ما آمدهایم تا صدای مردم باشیم؛ رویدادها را دقیق و بیطرفانه روایت کنیم، عملکرد مسئولان را پیگیری کنیم، ظرفیتهای منطقه را بشناسانیم و از فرهنگ، تاریخ و میراث بیخهجات پاسداری کنیم.
در بیخه داتکام، سیاست، جامعه، اقتصاد، فرهنگ، هنر، ورزش، محیطزیست و زندگی روزمره مردم در کنار یکدیگر دیده میشوند؛ زیرا باور داریم هر شهروند، هر روستا و هر روایت، بخشی از تصویر بزرگ بیخهجات است.